één ervaring van ‘elkaar kwijtspelen’ concreet uitgewerkt:
A.: Wij waren met zijn tweeën op vakantie, terwijl onze kinderen met de jeugdbeweging op kamp waren. Op een warme zomerdag maakten we een stevige wandeling naar een bergdorp. Zodra we het dorp bereikt hadden, zei ik tegen Johan: Ik wil graag terugkeren, want het is al middag en de zon begint te branden! Ik wil graag een duik gaan nemen in het zwembad.
J.: Ik voelde mij ontgoocheld, want ik had nog wat willen rondkijken in dat mooie dorpje. Ik had best nog een beetje hogerop willen gaan, tot bij de bergpas, om er van het mooie zicht te genieten. Maar Ann had zo stellig geklonken dat haar beslissing al genomen leek, en dat daar niet op teruggekomen kon worden. Ik slikte mijn ontgoocheling door want ik wou geen problemen maken, maar eigenlijk was ik toch wat boos omdat Ann niet eens naar míjn verwachtingen had gevraagd.
A.: Op de terugweg merkte ik dat Johan stiller was, wat afstandelijker. Hij bleef af en toe wat dralen om nog wat foto's te maken. Ik voelde bijna letterlijk hoe de afstand tussen mij en Johan groter werd, hoe ik hem kwijtraakte ...

Maar, in plaats van me dan op mijn beurt verongelijkt te gaan gedragen, besloot ik om Johan te vragen naar wat er in hem omging.
J.: Spontaan had ik er liever niets over gezegd. Maar ik hoorde in die vraag van Ann haar bekommernis om mij, Dat zette mij aan om haar te vertellen over mijn ontgoocheling dat ze er niet naar gevraagd had hoe ik de rest van de wandeling zag, en dat ik graag van de natuur en van het panorama op de bergpas had willen genieten.
A.: Door goed naar Johan te luisteren en zijn gevoelens van ontgoocheling toe te laten, werd ik mij er bewust van hoe verschillend onze verwachtingen waren geweest. Ik kon nu begrijpen waarom Johan zo stil was op de terugweg.
J.: Het verschil in verwachtingen bleef natuurlijk bestaan. Maar omdat Ann aandacht had voor mij en geluisterd had naar mijn teleurstelling, kon ik van het vervolg van onze wandeling toch genieten samen met haar. Anders dreigden we elkaar nog veel meer kwijt te raken, en dan had dat een domper gezet op onze vakantie.
Als wij ons gedrag laten bepalen door onze gevoelens, dan dreigen we elkaar kwijt te spelen. Zo'n situaties doen zich in ons dagelijks leven regelmatig voor.

Andere domeinen waar ‘elkaar kwijtspelen’ voorkomt:
M.: Ik verlies Dirk wel eens als hij ’s avonds veel weg is. Hij laat me dan letterlijk met alle werk alleen achter. Het “gezin” moet wijken voor zijn engagementen buitenshuis. Ik voel me dan alleen en zoek mijn heil in een avondje zappen op TV. Maar ik kan er ook voor kiezen om hem op een moment dat hij er wel is te vertellen wat zijn afwezig-zijn voor mij betekent. Als Dirk dan naar mij kan luisteren, voel ik mij dichter bij hem staan, ook als hij er niet is.

Lees verder...
 

In de abdijkerk van Vlierbeek (Leuven), en de Kathedraal en Basiliek van Hasselt mocht Encounter de homilie verzorgen naar aanleiding van de ‘viering van de Heilige Familie’, die in het teken van het gezin staat. Naar schatting vijfhonderd mensen woonden deze vieringen bij. Achteraf konden ze uitleg en folders krijgen over het Encounter-aanbod. Velen maakten van de gelegenheid gebruik om de Encounter- vrijwilligers te bedanken en te feliciteren. Ook de betrokken parochiepriesters reageerden positief: ‘Jullie brengen goed nieuws, bedankt!’ zei pastoor Steven op het einde van de viering in Vlierbeek.

Een eerste evaluatie geeft aan dat dit zeker voor herhaling vatbaar is. Wil jij in 2010 in je parochie een Encounter-homilie ter gelegenheid van het feest van het gezin (de zondag na Kerst)? Geef dan een seintje aan vannoppen.gielens@skynet.be

Hieronder vind je de invulling die Dirk en Marleen Gommers-Michiels en Johan en Ann De Keyser – Van de Velde gaven, op basis van een voorzet door Hugo Dierick.

Het Evangelie gaat over ‘elkaar kwijt spelen’;
hoe spelen wij elkaar kwijt?
D.: Vreemd misschien om hier vooraan vier mensen te zien staan, maar Johan en Ann, Marleen en ik, willen u vanuit ons eigen leven vertellen wat het evangelie van vandaag voor ons betekent.
Vanuit het thema van deze viering, het feest van de Heilige Familie, zien we verschillende invalshoeken. We kunnen het bijvoorbeeld hebben over het loslaten van onze kinderen. Over hoe we als vanzelfsprekend veronderstellen dat zij dezelfde weg zullen volgen als wij en hoe moeilijk de ontdekking kan zijn als zij een andere richting inslaan. De angst uitspreken die we daarbij voelen, kan ons helpen om ook te luisteren naar onze kinderen en hun deel van het verhaal een plaats te geven.
M.: We willen het echter over een ander aspect hebben. Jozef en Maria spelen hun zoon Jezus kwijt. En ook al vinden ze hem na drie dagen terug, het is een akelige ervaring. Ook wij spelen soms, figuurlijk, andere mensen kwijt. Dat kan gaan om vrienden, waarmee het contact verwatert als zij het druk hebben met hun verhuis, buren waarmee de verstandhouding tijdelijk bekoelt na een misverstand, maar ook in een relatie waar we gekozen hebben om er te zijn voor elkaar, in goede en kwade dagen.
D.: Dat elkaar-kwijt-spelen, dat kennen we allemaal. We leven een tijdje naast elkaar, maken geen tijd om elkaar te vertellen wat ons bezighoudt, zien ertegen op om weer eens naar elkaar te moeten luisteren.
Is het erg als dat gebeurt? ‘Da’s normaal’, kan je zeggen. Klopt, maar toch kan je er op verschillende manieren mee omgaan. Ondergaan we de situatie en wachten we af? Of nemen we zelf het initiatief om terug naar Jeruzalem te gaan en om weer echt samen te zijn?

home | kies dan zelf | beslist samen | trouw je vrij | mijn eigen weg | samen verder | webdesign

Encounter-homilie op het Feest van het Gezin, 27 december